vrijdag 21 april 2017

grenzeloos

Yan hoort van werk. Yan wil werken. Dat moet nu direct geregeld voor morgen of liever voor vandaag. Ik moet bellen. Hij kan dat niet. 
Ik twijfel over de haalbaardheid en Yans doorzettingsvermogen. Ik krijg een stortvloed verwijten en scheldwoorden en ga aan mezelf twijfelen. Ik onderhandel om tot enige basis voor werk te komen. Yan belooft lang en veel en hard en gemotiveerd te werken. En ik bel. 

Na het telefoontje moet Yan 10 dagen wachten op een uitnodiging. In die 10 dagen vraagt hij elke dag minstens vijf keer of ik al wat heb gehoord. Nee, want dan zeg ik het direct. Maar als je dat nu vergeet?? Dat vergeet ik niet!! Ja dúhhùh, zie ik hem denken. 

Yan mag komen. Hij is verschrikkelijk gestrest. Want misschien is hij niet goed genoeg.. Ik verzeker hem dat hij zeker geschikt zal zijn en geef voorbeelden van zijn geschiktheid ten opzichte van leeftijdgenoten. Hij kijkt me aan en gelooft me niet. 
Na een dag werken, weet hij dat hij het kan. De volgende week mag hij weer. Dus vraagt hij zich elke dag HARDOP en TWINTIG KEER af of hij volgende week nog steeds geschikt zal zijn en of en als en dan.... 

En nu zijn we een paar weken verder en is de drie of vier uur tomaten plukken op zaterdagmorgen een ENORM DING waar hij enorm veel woorden aan verspilt. De hele week staat in het teken van dat werk. Hij kan niets leuk vinden, want hij moet alsmaar aan dat werk denken. Zegtie. En ik vind dit zo ontzettend overtrokken en raar dat ik alle moeite doe om hem logisch te laten nadenken. Ik probeer inzichtelijk te maken dat hij maar 4 uur werkt, maar zeker 40 uur stress heeft daarvoor. 
Ja, dat herkent Yan wel. Daarom wil hij ook stoppen met dat werk. Dat wilde hij na de derde keer al. 

Stoppen zou kunnen, was het niet dat Yan na twee keer een telefoonabonnement heeft af laten sluiten. Door mij op mijn naam uiteraard. Dat moet hij maandelijks betalen en dat zou van zijn zakgeld kunnen, maar dan is het precies op. En de voorwaarde was, dat abonnementen niet van zakgeld maar van werkgeld moeten. 
Bij dat afsluiten heeft hij plechtig beloofd dat hij zeker een half jaar blijft tomaten plukken. Maar beloftes tussen Yan en mij zijn de laatste tijd erg eenzijdig en totaal niet betrouwbaar. 

We hebben een compromis gevonden. Hij moet tien keer werken, dan mag hij stoppen. Ik hoop dat hij na tien keer de smaak te pakken heeft. En ik vind dat hij het wel een beetje moet afmaken waar hij met zoveel kabaal aan begon. We hebben nu zeven keer te pakken. Ik zeg 'we' want ondertussen word ik helemaal gestoord van dat werk. 
Elke dag heeft hij het erover en elke dag dreigt hij met van alles. Van tomaten gooien tot buiten op de stoep wachten tot we hem weer ophalen. 

Afgelopen zaterdag weigerde hij te eten. Hij is wel gaan werken, maar we zitten aan de grens. En over zijn grens. Dit is veel te veel voor hem. Niet fysiek maar wel mentaal. Dus nog drie keer en dan stopt dit project. Die drie keer houd ik vast, mijn grens moet ook enigszins bewaakt worden. 

En om het echt spannend te houden, is er weer een dingetje deze week. Yan heeft familie en daar ontmoette hij een jongen en dat is na een keer zien zijn beste vriend. En daar heeft hij vandaag mee afgesproken. Gelijk uit school komt de jongen hem bij het station ophalen. 
Woensdagavond maakt hij uit het niets een afspraak. Ik moet hem wel ophalen. Daar wil hij het even over hebben. We komen er niet uit. 

Dan gaat de telefoon en moet ik opeens een meisje van anderhalf ophalen. Haar moeder gaat in het ziekenhuis bevallen en ze slaapt een nachtje bij ons. Als ik met haar terugkom, is iedereen in extase. Behalve Yan. Die dreint en dreunt maar door over tijden en afspraken en jij moet en jij zal. 
Ik moet een bedje klaarmaken en iedereen onder de wol krijgen, maar daar is geen begrip voor. Ik vraag hem alsjeblieft alsjeblieft nu even niet te zeuren. IK HEB GEEN TIJD NU!! Hij kijkt me stomverbaasd aan. 
Na een heleboel telefoontjes en appjes en discussie met mij hebben we een afspraak. Hij gaat naar de jongen die ik niet ken en ik haal hem er om negen uur op. Wil hij eerder weg, dan belt hij me. 

Gisteravond komt hij naar me toe. Ik heb nu die jongen aan de lijn en hij zegt dat ik ook mag blijven slapen. Ze hebben een heel groot huis en blabla. Ik zeg nee. Hij druipt af om even later vol vuur de discussie weer in te gaan. Of discussie? Meer een scheldpartij met als hoofdmotief dat ik er aardig mislukt uitzie en niet functioneer en dat ik zijn moeder niet ben natuurlijk en hij zelf beslist. En dat hij zaterdag echt niet gaat werken...

En toch zijn we aan het eind van de avond weer eensgezind. Op een of andere manier heb ik hem toch duidelijk kunnen maken dat je niet bij een eerste keer gelijk blijft slapen. Dat zijn moeder het ook niet goed zou vinden als ik haar zoon bij iemand laat slapen die ik niet ken en waar ik niets over weet dan zijn naam en adres. Dat ergens voor het eerst komen en eten voor Yan al intensief genoeg is. En hij gelooft me. Hij is vrolijk de deur uitgegaan en belooft me te bellen als er wat is. En in dit geval zal hij zeker doen wat hij belooft. 

Yan heeft rond zijn tiende de diagnose hechtingsstoornis gekregen. We dachten dat hij aardig aan het hechten is de laatste jaren. En dat is hij ook. Daar geloven we in. Maar dat de stoornis nog ergens aanwezig is en bij tijden opspeelt dat weten we ook weer heel zeker.


dinsdag 11 april 2017

therapeutisch zand

Begin vorig jaar mijmerden we over een nieuw terras. Een terras wat groot genoeg was voor een hele zomer buitenleven. Voor we goed en wel uitgedacht waren, bestelde man een enorme berg zand voor een enorm terras. Daarna bleek de tijd iets minder dan bedacht en liet het terras nog even wachten. Maar dat zand, dat kon je maar hebben.

In onze tuin vol onkruid, rommel, een paar hutten en een loopgraaf voor tien personen valt zo'n berg zand niet perse uit de toon. Eigenlijk was die hoop zand nou net iets wat ontbrak aan het geluk van de kinderen.
De hoop werd ongeveer bestormd. Elke dag werd de hoop bezet. Van zo'n berg kun je prachtig koprollen of voor de echte atleet een salto of zo snel mogelijk of achterstevoren ondersteboven.\

De berg zat vol konijnenhollen. Heel voorzichtig met een onvoorstelbaar geduld uitgegraven. Auto's ontmoeten elkaar. Verkeersborden kwamen uit de kast en de overvloedige regenval uit de gieter maakte er helemaal een feest van. 
Na het instorten is er een vechtpartijtje. Met de handen of met de mond. Daarna blijk je prachtig te vallen in zand en oefenen ze slidings. 

Toen de temperatuur steeg, werd het een strand. Heerlijk op je badlaken op de zandberg. Beetje duwen en schudden voor een plek op maat. Werd het te warm, dan duik je het zwembad in. Dat daar de bodem ook erg zanderig van werd, geeft natuurlijk niets.

Ben je in een vervelende bui, dan gooi je met zand. Of met oliebollen, gemaakt van zand. Tot dit zo leuk is, dat je met het zand in je oren en haar er heel hard om kan lachen. 

Na vorige zomer is de zandberg geslonken. We hebben een heel groot terras. Ook heel fijn. Iedereen kan zitten met genoeg ruimte om zich heen. Ondertussen kun je er met skeelers of skateboard bij en voorzichtig voetballen is ook mogelijk. Enige nadeel is dat de zandberg meer dan gehalveerd is. 
Gelukkig is een halve berg ook leuk.

Pablo heeft speltherapie. Daar beeldt hij van alles uit wat ergens in zijn verwarde hoofd speelt. Ongelukken en moord en doodslag. En ook het zand nodigt uit. Samen met Sam was hij aan het werk in het zand. Ik hoorde ze niet. Zag alleen ijverige mannen met scheppen en harken en hamers. Het resultaat was twijfelachtig. Samen hadden ze een graf gemaakt. De afmetingen maakten dat je er niet omheen kon kijken. Aan het hoofdeind een stevig getimmerd kruis en aan het voeteneind een vlag van een stok en gordijnstof. Het leek wel iets met militaire eer. 
Het was Pablo's idee. Sam heeft geen idee van graven of begrafenissen. Heeft er nog nooit een mee hoeven te maken. Bij Pablo weet ik het niet. 
Op mijn verzoek hebben ze het de volgende dag veranderd. In een loopgraaf. Weer niet mijn idee. Maar leuk!! Stond ik om half 8 te roepen en schreeuwen en was het helemaal stil. Het duurde even voor ik door had dat onder die planken en stokken in het zand ook twee jongetjes lagen. Jongetjes met grijnzen van oor tot oor, met nagels zwart van de viezigheid en met haren die na 5 minuten soppen en spoelen zanderig bleven. Maar die binnen vijf minuten sliepen tot de volgende morgen.

Daniel heeft een eigen zandbakje. Met keurig speelzand uit de winkel. Toch trekt dat andere zand heel hard. Vooral als er kinderen in spelen. 's Morgens staat hij te stampvoeten voor de deur met zijn laarsjes en jas. Hij moet naar buiten. 's Avonds na het bad wil hij nog steeds. 

En ik ben ook in de ban van het zand. De net gedweilde vloer houdt het een paar uur. Dan komen ze uit school en verzandt alles weer. Onze vloer is te donker. Alle hondenpootjes en kindervoetjes stempelen m'n werk. 
De zandberg bepaalt zelfs m'n ritme. Eerst strijken! Anders moet ik nog een keer de stofzuiger pakken voor alle zandstraaltjes uit broekzakken. Het zit overal. In het bad, in de douchebak, in de bedden en op de slaapkamers. 

Maar wat een genot zo'n zandhoop. Dat terras hoeft niet af. Of we moeten elk jaar zo'n berg laten aanrukken.

maandag 27 maart 2017

eerste keer

Het duurde even voor er weer tijd en zin was om achter de computer te overdenken. Ideeën genoeg. Alleen door ze steeds ergens in je achterhoofd te bewaren en de hele dag door verder te schuiven, verdwijnen ze vanzelf. Of bedenk ik half in slaap dat het er weer niet van kwam. 

Misschien is de belangrijkste reden het slaapritme van Daniel. Hij slaapt sinds een week of zes niet meer twee keer. Dat maakt dat ik in die ene slaaptijd wel heel hard door het huis moet rennen. Buiten zijn slaap houdt hij me lekker bezig en laat me op een andere manier mijn eigen huis bekijken. Het is vooral leuk en voor de zoveelste keer een prachtige ervaring om te zien hoe zijn wereld zich vorm geeft in woorden en beelden. 

Verder waren er een aantal eerste keren. En eerste keren en pleegkinderen dat is meestal een reusachtige berg beklimmen. Bij de klim mag ik sleuren en trekken en duwen en bij de overwinning moet ik zo snel mogelijk mezelf zo klein mogelijk maken. 

Sam heeft voor de eerste keer een bril. De schooldokter verwees, de oogarts druppelde en bekeek het bijna twee uur met nog iemand die er veel verstand van had. Sam vond het wel best. Liep gedruppeld en wel het hele ziekenhuisterrein af, eiste twee ijsjes op en gaf me toen een hand om vervolgens de hele dag halfblind rond te schuifelen.
De volgende dag hielp een leuke opticien Sam. Hij paste alle monturen en vond het erg interessant. Ik hield m'n mond want kwam er snel achter dat Sam niet heel veel geloof heeft in mijn oordeel. Alle brillen die ik als 'leuk' noemde, gingen direct terug in de kast.  
Hij koos een blauwe. Bij het teruglopen naar de auto vertelde hij dat hij dat gekke ding echt niet naar school ging opdoen. Hij liep dan te veel voor spot. Ik zei maar niets. De oogarts had me verzekerd dat als hij eenmaal die bril had, hij nooit van zijn leven meer zonder zou willen. 

Na een week heeft hij de bril. We lopen de winkel uit. Hij blijft buiten staan en kijkt me indringend aan. Dus zó zie jij eruit! concludeert hij. Ik had de neiging te vragen of het meeviel, maar was te bang dat het hele brillenverhaal dan op de stoep van de opticien zou eindigen. 
Normaal praat hij druk in de auto en draait aan de radio. Nu zei hij niets en keek hij uit het raam met zijn neus ertegen. Ik zie vogels vliegen! weet hij opgetogen te melden. En een mannetje daar op het land! 's Avonds ligt hij in bad met zijn bril op. En nu na een paar weken staat die bril elke dag op zijn neus zonder enige aandrang van ons. 
Het is even wennen, zo'n ander snuitje. Maar ook even slikken dat onze stuntman zijn slidings en salto's en slippartijtjes in een mistige wereld uitvoerde. Want hij moet echt heel slecht hebben gezien...

Een andere eerste keer is voor Sam zijn zwemdiploma. Hij heeft in rap tempo een zwemcursus gedaan op een speciale zwemschool in heerlijk warm water. Dan mag hij afzwemmen. Dat is drie keer oefenen in het echte koude en vooral grote zwembad en dan je diploma. Hoewel hij heel trots is dat hij als eerste van zijn groepje mag, is hij ontzettend zenuwachtig. Zijn navel doet zeer. Dat betekent bij Sam stress. Hij kan bijna niet lopen omdat hij het zo spannend vindt, zegt hij. Dat zie ik. In het zwembad moet hij samen met een stuk of vijftien kinderen die hij niet kent en elastische Sam verandert in een stijve hark met strakke benen en een raar mondje. Hij heeft het alleen maar koud. Tot 's avonds in bed toe. En de dag erna is hij er ziek van. Zijn astma lijkt dat koude water niet te verdragen.
Na vier zaterdagen heeft hij zijn diploma binnen. Hij is apetrots en uitgelaten. 
Volgende week gaan we weer. Nu met Pablo die voor A gaat en daarna Sam voor zijn B. Het is bijna een dagvullend programma zo'n dubbele zwemles deze weken. 

Pablo heeft de afgelopen weken voor het eerst therapie gekregen. Intensieve therapie waarbij we elke week twee morgens zoet zijn. Dat hakt er in. Voor zover ik een schema heb, is dat in de war. En dus loop ik maandag en dinsdag met m'n stofzuiger achter alle feiten aan en voelt de dag veel te kort. Maar het helpt wel die therapie. En dat gaat even voor alles. Want de Pablo van het afgelopen half jaar, die kunnen we hier niet groot krijgen. En dat is toch wel de bedoeling. 

Yan heeft voor de eerste keer een vakantiebaantje. Hij heeft me flink onder druk gezet om zo snel mogelijk dat voor hem te regelen. Ik heb het gedaan. Hij mocht komen werken, maar na vier zaterdagen blijkt het toch erg veel voor Yan. En dat is natuurlijk mijn schuld. Hoe de schuld ligt of gaat, is me totaal niet duidelijk. Maar lastig is het wel, want een Yan die aan zijn taks zit, is net een bromvlieg om je hoofd. 
Hij heeft zelf de keuze gemaakt voor dit baantje. Hij kan het makkelijk aan. Hij doet het er goed. Maar hij is de regie even kwijt en die moet eerst terug. Anders is er paniek. We weten het iets meer behapbaar te maken. Stoppen mag niet direct. Hij zal het moeten voelen dat het zijn eigen keus is. Begrip willen we wel tonen. En energie dat het kost!!!

En zelfs Naomi doet mee aan de eerste keren. Zij gaat volgend jaar voor het eerst naar het Voortgezet onderwijs. Ze gaat naar dezelfde vestiging als Yan. Zij doet het op geheel eigen wijze. Dus gewoon heel relaxed en stap voor stap. Yan jut haar op over bussen die wegrijden of doorrijden. Over irritante medeleerlingen en huiswerk en weet zij veel. En dat hoeft ze ook niet te weten. Zij weet wat ze gaat doen. Ze weet dat ze het kan. Ze weet ook dat als ze het niet zou kunnen, het ook niet geeft. Dan kijken we wat wel kan. Yan weet die dingen ook allemaal met zijn verstand, maar hij durft het niet te geloven. Zij kan dat wel en heeft dus een heel wat makkelijker leven. 

En zo rollen we de eerste maanden van het jaar door. Het gaat eigenlijk gewoon goed. Alleen zouden de dagen net een uurtje langer mogen zijn. Vooral de tijd tussen alle kinderen in bed en zelf je ogen nog even openhouden. 
Gelukkig begint de zomer. De eerste keer na het eten nog buiten spelen. De eerste keer buiten koffie drinken. De eerste keer je jas uit en voor Daniel voor de eerste keer in de zandbak. Heerlijk!!


dinsdag 14 februari 2017

kwaliteiten

Naomi is een makkelijk en gezellig kind. Is iets niet naar haar zin, dan zegt ze dat luid en duidelijk. Meestal is alles prima en hoor je haar niet.
Vraag ik haar iets voor me te doen, dan gebeurt dat zuchtend en steunend. Belachelijk dat ik het niet zelf doe en tsjongejonge hoe durf ik het te vragen.
Regelmatig probeer ik haar naastenliefde wat op te peppen en haar het nut van wie-goed-doet-goed-ontmoet bij te brengen. 

We hebben al bedacht dat dit geen figuur is voor de zorg. Zij zal de winkel wel ingaan. Lekker opgedoft achter de kassa zitten of iets dergelijks. Zelf riep ze lang dat ze bij de Action achter de kassa ging. Toppunt van heerlijkheid om alle nieuwe hebbedingetjes en nagellakjes en poedertjes als eerste zien binnenkomen.
Inmiddels is de Action ingeruild voor een hoger doel. Ze wil in een kledingwinkel of kapper of ??

Vorig weekend logeerde hier een vriendinnetje van school. Moeder zat lastig en heeft zorgen. Of het meisje 2 nachten mocht komen. Dat mag zeker. Naomi in de wolken. Eindelijk een paar dagen een meisje erbij.
Het meisje kwam en het was gezellig. De meiden vermaakten zich goed. Omdat beiden op het speciaal onderwijs zitten en niet al te hoog timmeren, vinden ze elkaar prima. Naomi was een goede gastvrouw en ze dacht werkelijk overal aan.

Moeder zei in het voorbijgaan iets over eczeem en zalf en kan ze zelf hoor.
Dus bij het naar bed gaan, ging ik eens even kijken. En daar stonden ze. Het vriendinnetje in haar onderbroek met een lichaam wat helemaal rood en kapot was van de eczeem. En Naomi erachter met een grote plastic handschoen en een pot zalf. Daar stond onze nuchtere dame met een stalen gezicht vakkundig zalf te smeren alsof ze nooit anders deed. Naomi die overal vies van is, die een stortvloed van commentaar levert bij het kleinste klusje!
"Ja, zegt ze, ik doe het even hoor. Beetje lastig he op je rug zelf smeren. En ik geef er niets om hoor."

En omdat ik haar nu zo'n negen jaar ken en ze een open boek is, weet ik dat ze dit eigenlijk vreselijk vies vindt en helemaal niet de normaalste zaak van de wereld. Maar voor die vriendin deed ze het toch maar. En de manier waarop ze het deed, maakte me trots. Wat een prachtig mens om dit op deze manier te doen en wat een sterke meid!

Opeens kwam er perspectief op meer. Ik zie haar nu helemaal niet achter die kassa zitten met roodgelakte nageltjes. Ik zie haar in de thuiszorg met van die zelfde handschoenen en met net zo'n stalen snuit de meest vieze karweitjes opknappen. En ondertussen contact blijven houden en de mens blijven zien. Wat een kwaliteiten!!

zaterdag 11 februari 2017

wij ons wij ons

 Siberië
Geef me je jas
van bont van teddyberen.
Sla je arm om me heen
en al je winterkleren.
Zoen me tot ik warm word.
Zoen me tot ik spin.
Trek je eigen huid dan uit,
stop mij eronder in.
Sus me met je hartslag.
Wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons. 



Bart Moeyaert
Uit: Verzamel de liefde.
©
Antwerpen, 2003. 


Van de week een stralende Sam bij het ontbijt. Hij komt binnen en deelt plechtig mee: "Jongens, ik heb heeel goed geslapen." En dat had hij zeker. In 'ons bed'. Dan zijn zijn woorden midden in de nacht of hij alsjeblieft alsjeblieft in ons bed mag. Hij klemt zich als een aapje aan me vast en er is geen andere keus dan toegeven. Zodra hij ligt, slaapt hij. Aan twee kanten voeling houdend met handen en voeten. 
In de bieb vond ik dezelfde morgen een boekje over verlies en rouw. Vol gedichten en beschouwingen. Leek me wel interessant. 
Dat is het ook. Maar ook een verrassing, want nog geen twee uur na Sams heerlijk ontwaken vind ik toevallig een prachtig gedicht wat vast niet zo bedoeld is, maar wel helemaal past!

Vannacht was het weer prijs. Om 12 uur een helemaal nat bed en een erg koude Sam. Dan praten we niet eens. Droge kleren en sussen met onze hartslag wij-ons-wij-ons-wij-ons...   

woensdag 8 februari 2017

tsjaa..

Van de week weer eens de tandarts bezocht. We hebben een aardige tandarts. Een gezellige, kindvriendelijke meneer die we al jaren kennen. Hij is helemaal op de hoogte van ons gezin en zelfs van de herkomst van de kinderen. Altijd een belangstellend praatje en serieus geïnteresseerd. 

Van de week kwam ik erachter dat we bij een tandarts op stand zitten. Echt een praktijk voor de gegoede burger. Ik kwam als kind al in deze praktijk. De praktijk is gevestigd in de stad. In een mooi oud pand wat recent gerenoveerd is tot iets prachtigs. 
In de wachtkamer liggen de betere tijdschriften en verantwoord speelgoed voor de kinderen. Er is geen of zeer zachte klassieke muziek en alles ademt sfeer en comfort. 

Ik kwam geregeld bij de weekend- en avonddiensten van andere tandartsen. Die praktijken waren duidelijk minder deftig. Dat maakte me verder niet zoveel uit. Als de tandarts maar aardig is...

Ik ging naar de tandarts omdat Sam gaatjes had. En omdat Pablo studiedag van school had, was hij er ook bij. En dan Daniel natuurlijk.

Toen we met zijn vieren de wachtkamer binnenkwamen, zaten er een stuk of vijf mensen te wachten. Allemaal 70+ en bovenmodaal, schat ik zo. Ik groette vriendelijk, maar kreeg geen reactie. De mensen keken me wel recht aan, maar bepaald niet alsof ze het leuk vonden om ons te zien.
Sam had in de auto al buikpijn van de zenuwen en was beetje druk. Echt niet op volle sterkte, alleen beetje lacherig. Hij ging op het hobbelpaard. Leuk ding overigens. En hinnikte wat van de zenuwen. Pablo ging braaf tijdschrift lezen aan tafel en Daniel bleef ook keurig naast me. 

Hoewel ik dacht dat we aardig door de beugel konden, bleven de wachtende mensen kijken. Ik voelde me erg opgelaten. Ging Sam toesissen dat je bij de tandarts ALLEEN MAAR MAG FLUISTEREN!! 
Sam keek verbaasd. Hij deed zo braaf, voor zijn doen, en ik deed toch boos?? 
Het was doodstil in de wachtkamer. Ik voelde alle ogen steken en elk geluidje leek een donderslag. 

Toen waren we aan de beurt. Na de behandeling liepen we naar buiten. Sam met dikke tranen nog op zijn wangen omdat het zo'n pijn deed. Allemaal heel stil. Er kwam een mevrouw aanlopen. Ik hield de deur voor haar open. Ze deed een stap terug, liet haar ogen over mij, de kinderen en weer over mij glijden en negeerde de opengehouden deur. 
En toen viel het kwartje... 
Het was niet de eerste keer, maar wel de eerste keer dat ik er niet om kan lachen. Want wat zagen de mensen in de wachtkamer en deze dame buiten?? Een vrouw van half de veertig die minimaal drie mannen heeft gehad. En tsjongejonge, die oudste twee jongens schelen amper wat in leeftijd!! En dan dat kleintje nog op zo'n leeftijd. En dan zonder blikken of blozen dat op straat vertonen! 

Tsjaa... Ik kan doen wat ik wil in die wachtkamer, in zo'n situatie, maar het blijft toch foute boel. Wisten ze dat het niet mijn eigen broed is maar pleeg, dan zullen ze vast me prijzen en loven en noem maar op. Maar daar heb ik helemaal niets aan. Als ik met drie prachtige (en op dat moment keurige) kinderen een wachtkamer binnenkom, dan heb ik recht om normaal bekeken te worden. Maar helaas was dat van de week niet de norm. 

Ze zullen ons vaker zien. Ik zal er dan zeker op letten. Want Sam heeft een probleem. Hij heeft kaaskiezen. Wist tot voor kort niet dat dat bestond. Zijn glazuur is onregelmatig en dun en zijn kiezen zijn grote kraters met veel plooien. Dus veel kans op gaatjes. Komt door zijn moeder. Die nam te weinig vitamines tijdens de zwangerschap. Het is maar goed dat zij niet meekomt naar de tandarts. Dan was er nog meer te bekijken..

woensdag 1 februari 2017

ons kuikentje

In ons drukke, chaotische gezin is er een rustpunt en dat is ons kuikentje.
Hoewel ik in gedachten al honderd keer afscheid van hem heb genomen, is hij er nog. En hoewel ik me net zoveel keer heb voorgehouden mezelf niet te vast te binden, ben ik helemaal verliefd op m'n handenbindertje en prijs ik mezelf de hele dag door gelukkig met dit stralende zonnetje.

Ik durf niet te lang vooruit te denken. Hoe het er nu uitziet, zal hij lang blijven. We leven bij de dag. Niet eerder was dat zo sterk bij een kind. Het maakt niet uit. We zien het wel. Een ding hebben we ondertussen wel geleerd en dat is dat we niets vooruit kunnen weten.

Ons kuikentje is de blankste en blondste van allemaal. De enige met helderblauwe oogjes en blonde haartjes. Verder is hij hetzelfde als de anderen. Hij roept net zo hard en kan net zo ondeugend zijn. 
Hij dribbelt de hele dag door het huis. Is ontzettend boos en verontwaardigd als er deuren dichtgaan. De andere kinderen zuchten dan heel diep en laten hem toch weer meedoen. 
Als ik hem even niet zie, zit hij op schoot achter de WI. Vooral Naomi kan hem niet weerstaan. Ze speelt haar spelletje en hij verstoort het net zo hard. 

Ga ik eten koken, dan is hij er als de kippen bij. Hij moet in de pan kijken en liefst roeren. En niet een keer, maar elke paar minuten... Hij gooit de aardappels door de keuken, terwijl ik schil. Hij ruimt de vaatwasser uit op zijn manier en ik red alle breekbare zaken en verbaas me over zijn wijsheid. Nog geen anderhalf maar precies weten wat in welk kastje moet! 
Gaan de pannen op tafel, dan rent hij rond en roept áite-áite. Net zolang tot iedereen zit. Hij trekt er een aan zijn benen zodat die hem in zijn stoel helpt. Tijdens de maaltijd heeft iedereen het hoogste woord, behalve hij. Hij zit met een verheerlijkt gezicht en een lepel, vork en handje zijn bordje leeg te maken. Hij lust alles, zolang hij het zelf mag doen. En dat laten we zo. 
Is hij klaar, dan komen de praatjes en kijk je naar hem, dan komt er een stralende lach. 

Die lach is er altijd. Als ik hem uit bed haal, als ik naar hem kijk, als ik met hem in de winkel loop, als we op de fiets zitten. Huilen doet hij nooit. Hooguit eens mopperen als iets hem niet zint. Dat maakt het allemaal zo makkelijk. 
Hij houdt van muziek. Die moet aan en hij gaat dansen. Het liefst moeten we dat allemaal doen. Hij houdt ook van iedereen. Als alle kinderen thuis zijn, dan is hij in zijn element. En is iedereen weg, dan probeert hij met de hond wat te doen. 
Ondertussen kletst hij de hele dag met aandoenlijk schel stemmetje in een onverstaanbaar taaltje. Met veel nadruk en uithalen en hele serieuze gezichten. Ik praat terug met nog meer mimiek en gebaren en hij doet het natuurlijk na. 

Hij houdt van ons allemaal met heel zijn enthousiaste peuterlijfje. Dat zie ik terug aan zijn handjes op de foto's.  Hij houdt altijd iemand vast. Dat handje van hem ligt dan op iemands arm of been of rug of maakt niet uit. Hij maakt verbinding met dat handje en met zijn ogen, 




Dragen hoeft niet meer. Hij kan zelf lopen en zelf trappen klimmen. Alleen als hij moe is, mag ik hem dragen en legt hij een warm bolletje in m'n nek. Als hij niet moe is, wil hij stoeien en me van de bank af duwen. Hij kan schaterend lachen als dat lukt en sjouwt en sjort tot ik er weer af val. 

Het huishouden lijdt onder de kleine man. En ik ben aan handen en voeten gebonden, want hij is wel weer eenkennig aan het worden. Alles mag en kan zolang ik in de buurt ben. En ik ben altijd in de buurt, met alle liefde en plezier. Want in mijn achterhoofd weet ik echt wel dat dit prachtige kind een groot kado is. En dat het niet heel waarschijnlijk is dat er nog een herkansing is als het om genieten van peutertjes gaat... 
En wat is het genieten om hem rond te zien hobbelen op die prachtige beentjes en te zien hoe hij de wereld ontdekt. 
Ondertussen gaan leeftijdgenoten zonder de kinderen op vakantie of kunnen zelfs al over kleinkinderen praten. Daar genieten ze deeltijd van. Dat begrijp ik, maar ik kan er voltijd geen genoeg van krijgen.